چشم گرما و چشم سرما خور

تا کی از لاف و از ستیزه تو

که مه تو مه حدیث ریزه تو

هست بر خلق زیر جنبش دور

چون برون شد ز بند کون و فساد

پس بیابد ز اعتدال مراد

آخرت جوی زانکه جوی امل