تو ز اسباب و خان و مان غافل

دل بدان نه که باشد از خانه

پشک تو به ز مشت بیگانه

همه نعمت ترا شده حاصل

خوانت از هرچه نعمت است پرست

لیک در دست موش سفره برست

نبود چون تو ابله هیچ بخیل