خوانت از هرچه نعمت است پرست

پشک تو به ز مشت بیگانه

همه نعمت ترا شده حاصل

تو ز اسباب و خان و مان غافل

لیک در دست موش سفره برست

نبود چون تو ابله هیچ بخیل

کاب لیسی همی تو بر لب نیل