پس درآی و حدیث آدم کن

سگ و اسبست با تو در مسکن

آن گزنده ست و این دگر توسن

آن مروض کن این معلم کن

عمر دادی به مکر و شهوت و زور

چه تو مردم چه دیو و دد چه ستور

با همه حسرت و فغان و غریو