او در این خاک توده بیگانه است

اهل تکلیف و عقل و بینش اوست

عرش و فرش و زمان برای ویست

وین تبه خاکدان نه جای ویست

زانکه با عقل یار و همخانه است

خنده و گریه آدمی داند

زانکه او رنج و بی غمی داند