مور هم دزد و هم رسن باشد

نای و چنگی که گربکان دارند

موش را خود به رقص نگذارند

بی رسن دزد خانه کن باشد

تا تن تست چون دل کفتار

لت و لوتش یکیست در گفتار

مانده در پیش این و آن به فسوس