کمر از بهر خواجگی بندند

مانده در پیش این و آن به فسوس

خایه کن نه و خانه کن چو خروس

چون به شهر آن کسان که خرسندند

تو نصیحت مدار خوار که غمر

کرد ضایع به طمع عمان عمر

هان قناعت گزین که طامع دون