در دو گیتی است با عذاب الهون

تو نصیحت مدار خوار که غمر

کرد ضایع به طمع عمان عمر

هان قناعت گزین که طامع دون

طالع آنکه دین به حرص فروخت

در و بالش به احتراق بسوخت

دست بردی نیافت از پی بند