بر سر کوی تو دلم زار نزار خفت دی

از دی این فراق شد حاصل او همه هبا

زرد شدست باغ جان از غم هجر چون خزان

کی برسد بهار تو تا بنماییش نما

کرد خیال تو گذر دید بدان صفت ورا

گفت چگونه ای از این عارضه گران بگو

کز تنکی ز دیده ها رفت تن تو در خفا