هیچ غمخواره ای مدان چو شراب

مرد را عقل دیده و دادست

غذی روح باده و بادست

زیرکان را درین سرای خراب

باده در پیش انده استاده است

زانکه غمخوار آدمی باده است

عقل را گر سوی تو هست شکوه