با دل خویش در نبرد آمد

سوزن اندر خلید در خایه

آن چنان کور جلف بی مایه

چون ز سوزن به جانش درد آمد

از دل آتش ز دیده باد آورد

علت جهل خویش یاد آورد

هر زمان گفتی ای خدای غفور