نه چو مردی نماند بوی و گار

مر ورا خود چه جای خنده بود

مکن ای دوست در سرای عمل

عقل را خرج در غرور امل

پس تو انگار مردی آن بگذار

ماه نو پر و بال تو برکند

پس تو بر مه مخند بر خود خند