در غم آن دمی که رفت از دست

ورنه بی دل روی به عالم روح

چو تو سقمونیا خوری به نیاز

آنگه از ریدنت که دارد باز

گری و خون گری که جایش هست

دور و نزدیک بی من و با من

سطح آبست حافظ روغن