نچنی برگش ار چه با برگست

آب در دیگ و روغن اندر ریگ

راز این کلبه نفس غمازست

عقل کل باز خانه رازست

پس دویدنش حسرت و مرگست

به در عقل گرد تا برهی

از بلاها و زشتی و تبهی