تکیه بر آب کرده ای هش دار

دست آن را که کرد باده پرست

پای بر سر نهاد و خرد شکست

ای که بر چرخ ایمنی زنهار

زانکه این چرخ تیز گرد کبود

هرکه را تیغ کند خود بنمود

کرده باشد چو سیرت از ره آز