غمر و دانا درین ره و منزل

میخ سیمینش بر کران زده اند

ای بسا قامتا که چوگان کرد

مرد را کشت و تیر پنهان کرد

هیچ ناکرده ذره ای حاصل

تو چه گوزی به حکمت آگنده

پاک مغز و لطیف و خوش خنده