ورنه از حرص گندمی پی خورد

بر زمین موری از تو نازارد

ار چنانی مبارکت باد آن

ورنه این کن وزو جهان بستان

گرد خود همچو آسیا می گرد

حرص را بر نه از قناعت بند

وانگه از دور او گری و تو خند