چون شبانگاه شوی باز آمد

برگرفت آنقدر که بود به کار

مابقی آنچه بود زن را داد

به در آمد ز خانه خرم و شاد

زن بر شوی خود فراز آمد

گفت با شوی خویش وصف الحال

شاد شد مرد و غم گرفت زوال