مستحق را ز رنج و غم برهاند

جمله بود آن نهاده صد دینار

بیست برداشت مرد و رفت به کار

به فدا کرد زر هرآنچه بماند

گفت درویش را دهم دینار

که مرا شاد کرد نیکو یار

بی حضور من این چنین سره مرد