ملک عالم به زیر تنهاییست

تیر را پای بسته دارد جفت

با چنین تیرها و جوشنها

دانکه تنها ترا به از تنها

مرد تنها نشان زیباییست

با کسان در نگاهداشت بوی

با خود آسوده شام و چاشت بوی