زود عمر برو زبان بگشاد

بود عبدالله عمر حاضر

لیک زان درد و رنج بد قاصر

منتی کرد نیز بر خود یاد

گفت ویحک چه لاف پاشی تو

خود مرین درد را چه باشی تو

درد دین تو تا کجا باشد