بر کشندت به دست عافیتی

بر خود آن راه نار چست کنی

صبر کن تا درین سرای مجاز

از پی آز و غم نه از پی ناز

آخر این پوستهای عاریتی

تا چو از خاک خود برون آیی

تا در آن دم ز آب چون آیی