پاس خود دار تا تبه نشوی

بار تو شیشه راه پر سنگست

دست پر گوز و خمره سر تنگست

به تمنا تو مرد ره نشوی

کاندرین ره هرآنکه پای نهاد

سر بود پای و سایه باشد باد

چون به غربت درون نهادی گام