کز آتش هر که گل چیند دهد آتش گل رعنا

ایا شاهنشه قاهر چه قحط رحمتست آخر

دمی که تو نه ای حاضر گرفت آتش چنین بالا

اگر آتش تو را بیند چنان در گوشه بنشیند

عذابست این جهان بی تو مبادا یک زمان بی تو

به جان تو که جان بی تو شکنجه ست و بلا بر ما

خیالت همچو سلطانی شد اندر دل خرامانی