که یکی شمع زنده کرد به باغ

کار و بارت همه براندازند

عقل داند به عقل باز شناخت

دیده را جز به دیده نتوان یافت

به یکی بوسه صدهزار چراغ

گر کسی از اثیر برگذرد

دوربین زان بود که دیده خورد