گلستان گردد آنچه بود خراب

دوست را کس به یک بلا نفروخت

بهر کیکی گلیم نتوان سوخت

آب را چون مدد بود هم از آب

پس اگر این مدد بریده شود

میوه بر شاخ پژمریده شود

راه بی یار نیک نتوان رفت