راز بر دل چو دود خانه بود

جمله علت بگوی و راز مگوی

وآنچه بشنیده ای تو باز مگوی

راز دل چو مرغ و دانه بود

دانه چون مرغ خورد شد ناچیز

وآنچه بر دل نهاده شد چون تیز

نرهد جان جانت زین دو مگر