دانه چون مرغ خورد شد ناچیز

وآنچه بشنیده ای تو باز مگوی

راز دل چو مرغ و دانه بود

راز بر دل چو دود خانه بود

وآنچه بر دل نهاده شد چون تیز

نرهد جان جانت زین دو مگر

تا نکردی نهانش جای دگر