سال و مه مستمند و غمگینم

روز و شب جان نهاده بر کف دست

نتوانم گشاد راز نهان

که از آن بیم سر بود به زمان

بیش از این نیست راه و آیینم

گفت مرد حکیم رو تنها

بی علایق نهان سوی صحرا