درد خود را در آن شناخت دوای

شد به صحرا برون نه دانا مرد

از پی دفع رنج و راحت فرد

دید چاهی خراب و خالی جای

سر سوی چاه کرد و گفت ای چاه

راز من را نگاه دار نگاه

شه سکندر دو گوش همچو خران