زهی ابر گهربیزی ز شمس الدین تبریزی

چه جان و عقل و دل باشد که نبود او کف دریا

چه سودا می پزد این دل چه صفرا می کند این جان

چه سرگردان همی دارد تو را این عقل کارافزا

زهی امن و شکرریزی میان عالم غوغا