شه سکندر دو گوش خر دارد

راز دل را که داند اندازه

نای چون در دمید کرد آواز

با خلایق که فاش کردم راز

خلق از این راز او خبر دارد

فاش گشت این سخن به گرد جهان

مرد حجام را برید زبان