لوطیان را چو طوطیان مشمر

طوطیانی چو زاغ پیش تو در

تو فرو ریخته به تنگ شکر

در نهاد و مزاج خویش نگر

این زمان طوطیان جگر خوارند

لیکن الکن به گاه گفتارند

زهر جان را به آشیانه برد