چه صیدی بی ز شستست این درون موج این دریا

چو ابرو را چنین کردی چه صورت های چین کردی

مرا بی عقل و دین کردی بر آن نقش و بر آن حورا

مرا گویی چه عشقست این که نی بالا نه پستست این

ایا معشوق هر قدسی چو می دانی چه می پرسی

که سر عرش و صد کرسی ز تو ظاهر شود پیدا

زدی در من یکی آتش که شد جان مرا مفرش