چو عشقش دید جانم را به بالای یست از این هستی

نداند جبرئیل وحی خود جای نشستش را

چو جامش دید این عقلم چو قرابه شد اشکسته

درستی های بی پایان ببخشید آن شکستش را

بلندی داد از اقبال او بالا و پستش را

اگر چه شیرگیری تو دلا می ترس از آن آهو

که شیرانند بیچاره مر آن آهوی مستش را