فروآمد ز اسپ اقبال و می بوسید دستش را

اگر چه شیرگیری تو دلا می ترس از آن آهو

که شیرانند بیچاره مر آن آهوی مستش را

چو از تیغ حیات انگیز زد مر مرگ را گردن

در آن روزی که در عالم الست آمد ندا از حق

بده تبریز از اول بلی گویان الستش را