گوش و چشمش شده چو عقل شریف

بر کشنده فگندگانست او

کارفرمای بندگانست او

از پی گفت و کرد دون و ظریف

خصم شد کور چون خرد نگریست

ملک خندید چون قلم بگریست

دون که او را زمان گرفت زبون