آمده سوی شهر و از مردیش

ملک میراث و ملک تیغ به هم

روی او بخت از آن به کرمان کرد

تا عدو را غذای کرمان کرد

بوده داد و دهش ره آوردیش

گر چو شب رفت چون نهار آمد

ور چو دی رفت چون بهار آمد