ظلم ازو رفته در شکر خوابست

ملک در ظل چتر او از ناز

کرده خوش چاردست و پای دراز

عدل از او با جمال و با آبست

تخت چون دید روی شه خه گفت

بخت ربی و ربک الله گفت

چون بدید اهبت جوانمردیش