صدقه جان و زندگانی را

آسیا گر ز خلق او پوید

در زمان ز آسیا گیا روید

به جهان داده زر کانی را

تا که بگزید مر ورا یزدان

خشم چون آسیاست سرگردان

هست خصمش ز بیم او مدهوش