زردی رخ گوای درد دلست

گلبن عقل شاه در تدبیر

چون شکوفه ست در جوانی پیر

آفتاب از جمال او خجلست

خود ندیدند بر سر گاهی

سال پیمودگان چنو شاهی

سر دندانش را چو شد خندان