مرکبش هیات فلک دارد

که به تگ زو برد همه تشویر

دست و پایش چو صبح کز شب تار

بدمد گاه روز وقت بهار

که بر اعداش خاک می بارد

گوی زن بادپای آهن سم

از سران سران به پای و به دم