نکند وقت حمله اندیشی

روی گردون کند چو پشت صدف

تخت ملکست و مسند شاهی

کوه ازو پر پشیزه ماهی

سایه او برو همی پیشی

مانده از چابکیش در دوران

کاربندان آسمان حیران