گرچه چون کوه سنگتن بودند

زحمتی گشته جان و دل همه را

بر سر از تیغ او ز عشق علم

جانشان بوسه زن رود چو قلم

پیش او آهنین کفن بودند

کرده ناگه ز فر تاج و کلاه

شاه بهرامشاه رامشگاه