صد نکته دراندازد صد دام و دغل سازد

بنمود بهار نو تا تازه کند ما را

بگشاد نشان خود بربست میان خود

پر کرد کمان خود تا راه زند ما را

صد نرد عجب بازد تا خوش بخورد ما را

رو سایه سروش شو پیش و پس او می دو

گر چه چو درخت نو از بن بکند ما را