گر هست دلش خارا مگریز و مرو یارا

صد نرد عجب بازد تا خوش بخورد ما را

رو سایه سروش شو پیش و پس او می دو

گر چه چو درخت نو از بن بکند ما را

کاول بکشد ما را و آخر بکشد ما را

چون ناز کند جانان اندر دل ما پنهان

بر جمله سلطانان صد ناز رسد ما را