که ببخشد به وقت بخشش زر

دلوهای دریده تارکشان

رشته های گسسته ناوکشان

بد چنان ریخته به پیشش سر

کرکس از کشتگانش چون صلصل

لاله منقار بود و گل چنگل

تا خدنگش جدا ز پیکان بود