گوی یاقوت شد زمین از خون

دل هریک ز بغی و کینه چو نار

اسب چون کوه و مرد همچو چنار

شه ز بس خون که ریخت از شش سون

چون بریشان به خشم شد سلطان

از برای موافقت به زمان

کشت چندان شهنشه اندر جنگ