چرخ را گرچه بس خلف بودند

تو به پیران سر از چنین فرزند

ای فلک ز آفتاب و از یارش

خلفی یافتی نکو دارش

تو دری و آن دگر صدف بودند

لطف او شد نشیمن صهبا

قهر او شد لویشن دریا