طوق دار تو گردن گردون

گشت تا صدر ملک بگرفتی

وز دوامش قوام پذرفتی

پای بوس تو هامه هامون

زین سبب از برای عز و جلال

نه ز طبع ملول و روی ملال

از پی خدمت تو اندر حال